ققنوس در بند به قلم محدثه کمالی
پارت صد و چهل و دوم :
خیره نگاهش کردم. به اویی که لبخند غمگینش سعی داشت حالم را دگرگون کند اما مگر محال بود؟
نمیتوانستم. شدنی نبود.
چشمانم پر و دلم پر تر...
هنوز چند ساعت از حرف هایی که زده بود، نگذشته و من چه ابله‌ام که دلخوش به حرف‌هایش بودم.
به چشم های زیبای مارال نگاهی کردم. زیبا بود... اعترافش سخت است اما مرا در جیبش می‌گذاشت.
بغض امانم را بریده بود. الیاس واکنشی نشان نداد و سرش را پایی
لطفا صبر کنید...
مریم گلی
0نویسنده جان یه دزه قرار نیست داستان به کام ما بچرخه ،ولله من این قدر از دست مادر الیاس حرص و جوش خوردم ،که احساس میکنم اگه نزدیکم بود ،به راحتی قادر بودم خفش کنم ،ممنونم نویسنده جان این فقط یه نظر بود